Compensatie feestdagen voor parttimers
Een werkgever maakt een verboden onderscheid op grond van arbeidsduur door werknemers die deeltijd werken geen compensatie te geven voor erkende feestdagen die vallen op de dag dat de werknemer niet werkt, zo oordeelde de Commissie Gelijke Behandeling (CGB) onlangs in een door een werknemer aangespannen zaak tegen Shell.
Casus
In het personeelshandboek van Shell is opgenomen welke dagen als erkende feestdagen gelden waarop de werknemers vrij zijn, namelijk: Nieuwjaarsdag, Goede vrijdag, eerste en tweede Paasdag, Koninginnedag, 5 mei, Hemelvaartsdag, eerste en tweede Pinksterdag en eerste en tweede
Kerstdag. In het personeelshandboek is tevens bepaald dat een werknemer geen recht op compensatie heeft wanneer een feestdag valt op een dag dat de werknemer niet zou hebben gewerkt.
Een van de werknemers van Shell die 32 uur werkt en op de maandagen vrij is, heeft deze bepaling voorgelegd aan de CGB. De werknemer is van oordeel dat de werkgever een verboden onderscheid maakt naar arbeidsduur door hem geen compensatie te geven voor erkende feestdagen die vallen op de dag dat hij niet werkt, namelijk op de maandag. De werknemer is van mening dat hij voor deze dagen pro rata gecompenseerd moet worden.
Oordeel CGB
De CGB stelde de werknemer in het gelijk. Op grond van het bepaalde in de wet (artikel 7:648 lid 1 BW) mag een werkgever geen onderscheid maken op grond van een verschil in arbeidsduur in de voorwaarden waaronder een arbeidsovereenkomst wordt aangegaan, voortgezet dan wel opgezegd. Dit is alleen anders indien dit onderscheid objectief gerechtvaardigd is. Werknemers die fulltime werken hebben jaarlijks gemiddeld op 7,6 erkende feestdagen vrij, zo heeft de CGB berekend. Wil er geen sprake zijn van benadeling, dan moet een werknemer die 32 uur in plaats van de binnen de onderneming gebruikelijke 40 uur werkt pro rata 6,1 erkende feestdag per jaar vrij krijgen. De werknemer had echter jaarlijks gemiddeld maar 4,9 erkende feestdag vrij. De werknemer werd dus benadeeld, zo oordeelde de CGB. De CGB kwam dan ook tot de conclusie dat Shell onderscheid op grond van arbeidsduur maakt door de werknemer niet naar rato een compensatie te geven voor de erkende feestdagen die op zijn vrije dag, de maandag, vallen.
De CGB was verder van mening dat er geen objectieve rechtvaardiging bestond voor de ongelijke behandeling waardoor het onderscheid een verboden onderscheid is. De commissie gaf aan dat er oplossing gevonden kan worden voor het verboden onderscheid door een jaarurensysteem in te voeren. Elk jaar wordt dan het aantal werkdagen in dat jaar bepaald. Dit is het totale aantal dagen per jaar verminderd met de weekenden en de erkende feestdagen die niet in het weekend vallen. Dit aantal werkdagen gedeeld door 5 levert het aantal werkweken per jaar op. Dit aantal werkweken per jaar moet vervolgens vermenigvuldigd worden met de gemiddelde arbeidsduur per werknemer per week. De uitkomst hiervan is het aantal uren dat een werknemer per jaar moet werken. Op deze wijze zouden de feestdagen voor iedere werknemer in het jaarurensysteem verdisconteerd worden en wel naar rato van de omvang van de arbeidsduur.
Commissie Gelijke Behandeling 12 augustus 2011, oordeelnummer 2011/127
Wij merken op dat het oordeel van de Commissie Gelijke Behandeling slechts normgevend is en dus niet bindend. De in het ongelijk gestelde partij hoeft het oordeel dus niet op te volgen. Wanneer het oordeel niet wordt gevolgd, dan kan de verzoekende partij nog naar de rechter gaan. De rechter zal dan het oordeel van de CGB in zijn/haar oordeel moeten betrekken. Hoewel waarde wordt gehecht aan de oordelen van de CGB, wordt in de praktijk nog wel eens door rechters afgeweken van het oordeel van de CGB. In de zaak van bovengenoemde werknemer willen wij niet uitsluiten dat de rechter tot een ander oordeel komt. Wij gaan er vanuit dat deze zaak inderdaad aan de rechter zal worden voorgelegd en houden u dan op de hoogte van de uitkomst hiervan.